Όποιος έχει ανέβει στο Περδικάκι Βάλτου, ακόμη και στο τέλος Μάρτη, ξέρει καλά πως η άνοιξη εδώ έχει τον δικό της χαρακτήρα.
Το φρέσκο χιόνι απλώνεται πάνω στις πλαγιές σαν λεπτό, λευκό πέπλο, αγκαλιάζοντας τα έλατα και τα πέτρινα σπίτια του χωριού με μια γλυκιά, σχεδόν μαγική ηρεμία.
Ο Ορεινός Βάλτος δεν χρειάζεται μεγάλες κουβέντες. Μιλάει μόνος του μέσα από τις εικόνες του:
τα σύννεφα που ακουμπούν τις κορυφές, ο αχνός καπνός από τα τζάκια, οι δρόμοι που χάνονται μέσα στο χιονισμένο τοπίο, η σιωπή που μοιάζει να σταματά τον χρόνο.
Κάθε γωνιά του χωριού γίνεται καρτ ποστάλ. Κάθε ματιά, μια μικρή αποκάλυψη.
Και κάθε επιστροφή, μια υπόσχεση ότι αυτός ο τόπος θα σε ξαναμαγέψει — χειμώνα, άνοιξη, όποτε κι αν τον συναντήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου