Ο Ζαχαρίας με το Τρίκυκλο: Μια φωνή από το Πάμφιο που σωπαίνει

Μια συγκινητική μαρτυρία από την καρδιά της Αιτωλοακαρνανίας

Στο Πάμφιο Αιτωλοακαρνανίας, εκεί που η γη μυρίζει ακόμα καπνό και οι αναμνήσεις πλέκονται με τους ήχους της λίμνης, συναντήσαμε τον 85χρονο Ζαχαρία.

Έναν άνθρωπο που η μορφή του μοιάζει με ζωντανή εικονογράφηση της ελληνικής υπαίθρου, ένας "φύλακας άγγελος" της μνήμης ενός χωριού που κάποτε έσφυζε από ζωή και σήμερα μετρά λιγοστούς, σιωπηλούς κατοίκους.

Ο Ζαχαρίας έζησε το Πάμφιο στις μεγάλες του δόξες. Τότε που οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόσμο, τα μαγαζιά δεν προλάβαιναν να σερβίρουν, και τα πανηγύρια κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα, ενωμένα με τον ιδρώτα της ημέρας στα χωράφια. Θυμάται τα παιδικά του χρόνια, χαραγμένα από τη φτώχεια αλλά και από μια αλλιώτικη ζεστασιά.

"Δουλειά από μικρή ηλικία, τα χέρια μας μαύρα από τα καπνά, αλλά οι καρδιές μας ήταν ανοιχτές. Τα σπίτια μας μπορεί να ήταν καμένα από τους πολέμους, αλλά η αλληλοβοήθεια μας κράτησε όρθιους."

Μας μίλησε για τη λίμνη, τα ψάρια που έτρεφαν γενιές ολόκληρες, και για το περίφημο τρίκυκλό του. Με αυτό το τρίκυκλο όργωσε την περιοχή, κάνοντας μεταφορές, συνδέοντας ανθρώπους και εμπορεύματα, αποτελώντας ένα ζωτικό κομμάτι της τοπικής οικονομίας. Η προσφορά του όμως δεν σταμάτησε εκεί, αφού υπηρέτησε την τοπική αυτοδιοίκηση για 32 ολόκληρα χρόνια, παλεύοντας για τον τόπο του από κάθε μετερίζι.

Από τους 180 στους λιγότερους από 40

Η μαρτυρία του είναι ένα πολύτιμο, αν και μελαγχολικό, κομμάτι του παζλ της ελληνικής επαρχίας. Μας περιέγραψε πώς η ζωή σιγά σιγά άλλαξε, πώς οι νέοι έφυγαν για τις πόλεις και πώς ο ήχος από τα τρακτέρ και τις φωνές αντικαταστάθηκε από την απόλυτη ησυχία του απογεύματος.

Στο Greek Village Life, θεωρούμε χρέος μας να καταγράφουμε αυτές τις τελευταίες ιστορίες των ελληνικών χωριών. Πριν χαθούν μαζί με τους ανθρώπους που τις έζησαν, πριν οι μνήμες γίνουν απλοί ψίθυροι στον άνεμο.