Είναι Τετάρτη πρωί και η η φασαρία από την κίνηση στη Βασιλίσσης Σοφίας και τα κορναρίσματα κάνουν τους περαστικούς ανήσυχους και επιθετικούς με το παραμικρό.
Βρισκόμαστε στην στάση απέναντι από το άγαλμα του Βενιζέλου και την ώρα που περιμένουμε τον Κωνσταντίνο Ζαρμπή, τρεις τσιγγάνες έρχονται «να μας πουν τη μοίρα», ζητώντας μας να τις «ασημώσουμε». Ευτυχώς, ενώ η μία προσπαθεί να μας πείσει ότι ξέρει «ποιος μας σκέφτεται και έχει στο μυαλό του κακό» (και μπορεί να μας το πει μόνο για ένα τσιγάρο), ο Κωνσταντίνος εμφανίζεται και μας σώζει.
Μας οδηγεί στην πίσω πλευρά ενός πολυώροφου κτιρίου, μας συνοδεύει στο υπόγειο γκαράζ και από κει σε έναν χώρο που μοιάζει με πυρηνικό καταφύγιο, -περπατάμε σε διαδρόμους από μπετόν σιωπηλά και με την αρμόζουσα σοβαρότητα και κατεβαίνουμε ακόμα πιο βαθιά, μέχρι που φτάνουμε σε μια αποθήκη.Ανοίγοντας την πόρτα, η υγρασία σε χτυπάει στο πρόσωπο, μαζί με μια μυρωδιά κλεισούρας, μπαίνοντας, όμως, αυτό που βλέπουμε να έχει στήσει στα έγκατα της γης είναι εντυπωσιακό: μια ολόκληρη μονάδα ιχθυοκαλλιέργειας που συντηρεί μια οικογένεια, προμηθεύει με ψάρια ένα εστιατόριο και που μπορεί να βοηθήσει επίδοξους εκτροφείς να ξεκινήσουν τη δική τους μονάδα. Η πρωτότυπη για τα δεδομένα της Ελλάδας μονάδα ήταν ο λόγος που μας έφερε μέχρι εδώ, γιατί εκτός από μία εκτροφή που γίνεται εύκολα και μπορεί να την κάνει ο καθένας στο σπίτι του, είναι μέρος ενός συνολικού concept που έχει στήσει ο Κωνσταντίνος εδώ και κάμποσο καιρό, σύμφωνα με το οποίο δεν παράγει απλά ο ίδιος την τροφή του, αλλά φροντίζει να ανακυκλώνονται πλήρως τα υλικά, κάνοντας έναν κύκλο που μπορεί να του δώσει αυτονομία ακόμα και στο κέντρο της πόλης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου