Μαρία Δημάδη: Η γυναίκα που διάλεξε τη σωστή πλευρά όταν το σκοτάδι ήταν πυκνό
Σαν χθες στις 31 Αυγούστου 1944, το Αγρίνιο έχασε μια γυναίκα που δεν χρειάστηκε ποτέ να υψώσει σημαίες ή να φορέσει κομματικά σύμβολα για να ξέρει πού ανήκει. Η Μαρία Δημάδη δεν ήταν μέλος του ΚΚΕ, όμως στάθηκε εκεί όπου στεκόταν η αξιοπρέπεια: δίπλα στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στην Αντίσταση που πάλευε για μια Ελλάδα ελεύθερη.
Η ζωή της δεν είχε τον θόρυβο των όπλων. Είχε κάτι πιο επικίνδυνο: τη σιωπή. Ως διερμηνέας στο γερμανικό φρουραρχείο του Αγρινίου, άκουγε όσα δεν έπρεπε να ακουστούν. Έβλεπε όσα οι κατακτητές πίστευαν πως θα μείνουν κρυφά. Και με τρόπο αθόρυβο, σχεδόν αόρατο, διοχέτευε πληροφορίες στους ανθρώπους της Αντίστασης.
«Κάθε λέξη που μετέφερε ήταν μια πράξη αντίστασης. Κάθε σημείωση, μια πιθανή σωτηρία. Ήξερε ότι περπατούσε καθημερινά πάνω σε μια λεπτή γραμμή — μια γραμμή που μπορούσε να σπάσει ανά πάσα στιγμή. Και έσπασε. Στις 31 Αυγούστου 1944, λίγο πριν η πόλη δει την ελευθερία, οι συνεργάτες των Γερμανών την εκτέλεσαν.»
Δεν πρόλαβε να δει τους κατακτητές να φεύγουν. Δεν πρόλαβε να δει το Αγρίνιο να ανασαίνει.
Κι όμως, η πόλη δεν την ξέχασε. Το όνομά της δόθηκε σε μια πλατεία. Εκεί όπου σήμερα περνούν άνθρωποι βιαστικοί, παιδιά παίζουν, παρέες συναντιούνται. Κάθε φορά που κάποιος λέει «στην πλατεία Δημάδη», χωρίς ίσως να το γνωρίζει, αναφέρει μια γυναίκα που διάλεξε να μην μείνει θεατής.
Η ιστορία της Μαρίας Δημάδη θυμίζει κάτι απλό και βαθύ: στις σκοτεινές εποχές δεν μετράει μόνο τι δηλώνεις πως είσαι. Μετράει πού στέκεσαι όταν έρχεται η ώρα. Και εκείνη στάθηκε με την ελευθερία, με την Αντίσταση, με τους ανθρώπους που αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι.
Το Αγρίνιο τη θυμάται. Και όσο το όνομά της παραμένει ζωντανό στην πόλη, παραμένει ζωντανή και η μνήμη όσων πλήρωσαν με τη ζωή τους το δικαίωμα των επόμενων να περπατούν ελεύθεροι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου