«Ανεμογκάστρι» η όχι, γυροφέρνουν εκεί ψηλά κάτι σύννεφα ροδοκόκκινα, μπαμπακάτα, να τα βλέπουν οι ζωγράφοι να τρελαίνονται και να τα βάζουν φόντο και…κορνίζα σε επιφανείς καλλιτεχνικές, σπουδαίες εμπνεύσεις.
-Παλληκάρια…αβόζο και…γιαβάς-γιαβάς. Με το μπαρντόν. Σας ακούω ώρα τώρα που μολογάτε. Να πώ κι’εγώ τη γνώμη μου, να μιλήσω;
Έρχεται βροχή-έρχεται μπόρα κι’ο Ιορδάνης ο Τζαρίδης μαζεμένος εκειδά ανάμεσα Τζελέπη και Κρεμμυδαρού αγναντεύει τα καράβια που μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι.
Εκ Σμύρνης η καταγωγή του Ιορδάνη-δεύτερη γενιά-αναλογίζεται θύμησες από διηγήσεις των γονιών του και συγγενών του που στο ’22 καταδιωκόμενοι ήρθαν και άραξαν στο Περιβολάκι της Δραπετσώνας κοντά στον Άγιο Φανούρη, ταλαιπωρημένοι και σχεδόν απροσανατόλιστοι, μα περήφανοι.
Στα 75 του πλέον ο Ιορδάνης, μερακλής και κοσμογυριστής παρακολουθούσε και με ενδιαφέρον άκουγε τη συζήτηση στο διπλανό τραπέζι από μια αντροπαρέα. Κουβέντα –τι άλλο-για τα τερτίπια των σημερινών γυναικών. Χαρακτηρισμοί, κουτσομπόλεμμα, παινέματα, απαξιώσεις, αποστροφές, κουταμάρες και λοιπές…αηδίες…να περνάει η ώρα.
Δεν άντεξε μ’αυτά που άκουγε και μπήκε στην κουβέντα:
-Βρέ μπακατάσηδες, τι είναι τούτα που μολογάτε μωρέ; Η γυναίκα της σήμερον ίδια είναι για με την παλιά γυναίκα. Τα είδα 75 χρόνους τώρα στη ζωή μου, τα γεύτηκα και τα θυμάμαι από τους γονιούς μου όσα μου έλεγαν για τις Σμυρνιές και τι παρονόματα τους είχαν κολλήσει; Να σας τα πώ να …χαμπαριάσετε;
-Να μας τα πείς μπαρμπα Ιορδάνη, να μας τα πείς, γιατί όχι. Να μας τα πείς εσύ που είσαι εκπαιδευτικός, μορφωμένος και κάτι παραπάνω θα ξέρεις.
-Ακούτε, ακούτε το λοιπόν καλά κι’αφήστε παράμερα θεωρίες και σχολιανά. Όσοι χρόνοι κι’ αν περάσουν η γυναίκα είναι και θα παραμένει ίδια, πάντα…θηλυκό, πάντα γυναίκα. Δεν αλλάζει. Με τα..ριζώματά της, τα τερτίπια, τις ιδιοτροπίες της, τις απαιτήσεις, τα…κόλπα και τις…επιθυμιές της. Είτε τη μάνα, είτε την αδερφή, τις ξεχωρίζουμε. Τη ..γκόμενα την έχουμε του…πεταματού. Αυτά πίστευαν και οι τοτινοί στη Μικρασία και τις ξεχώριζαν με τα παρανόματα.
Βάση ιδιαίτερη έδινε η Σμυρνιά στην ομορφιά και την ατομική της περιποίηση Μια ζωή στην ..δαντέλα, τα φορέματα, τα ωραία καπέλα τα χρυσαφικά και τα κοσμήματα. Και ο χαρακτηρισμός της ανάλογα με την συμπεριφορά και την προσωπικότητά της.
Αυτή που ζούσε σε βάρος των άλλων την έλεγαν «Αμακαντζού», «Χαραμοφάισα» κι’ «Αρπάχτρα». Την πολύ θρησκευόμενη «Αγιούσα», «Ψευτοπαπαδιά» και «Κολλυβοδιακίτσα». Αυτή που είχε ταξιδέψει στους Αγίους Τόπους «Χαντζήδαινα». Την ασεβή και αντίχριστη «Θεομάχα» «Ασαίντιστη». Την γενναιόδωρη και φιλάνθρωπο «μερχαμετλούδα», «Χαρίστρα», «Γαλαντόμα», «κιμπάρισσα».
Την ευσυγκίνητη, κλαίουσα και …παρηγορήτρα «Ξεκουσέφτρα». Αυτή που είχε φωτεινό πρόσωπο σαν πορσελάνη την έλεγαν «Βερεμιάρα» και «Ζαμπούνισσα».
Την φιλάσθενη αρωστιάρα «ντελικάτη», «Ζουριάρα», «Ασπροκαλιασμένη». Την ψηλή καμαρωτή και περιποιημένη «Μπογλού», «Πασόρα» και «Τουρνεμένη». Την όμορφη «Αγγελικάτη». Την στρουμπουλή «Μπαμπαντζάνα και «Λαμπούρδα». Την πολύ ψηλή «Αδραχτοπόδαρη». Την αδύνατη και μικροκαμωμένη «Λιμιγκέρισσα», «Γλαντιά» και «Αχαμνή». Αυτή που είχε ωραία μάτια την ονόμαζαν «Περδικομάτα, «Αστερομάτα» και «Σχιζαμυγδαλάτη». Κι’αυτή που είχε μικρά «Σουμερλούδα» και «Τσιμπλούδα». Σαν «Βεργετόστομη» έλεγαν εκείνη που είχε ωραίο στόμα και γλυκειά φωνή στη μιλιά και στο τραγούδι. «Σουρμαδού» και «Φκιασιδού» έλεγαν την περιποιημένη, «Ασιστάριστη» και «Λιχρίτισσα» την απεριποίητη. «Τζελεμπίνα» την αρχοντική και «Τσακίστρα» την ναζιάρα. «Καψοκαρδούσα» και «Ποθορεχτικιά» λέγονταν η ελκυστική γυναίκα. «Ντερμπεντέρισσα» η ανέμελη. «Μερακλού» και «Κεφλού» η εύθυμη του γλεντιού. «Μπεσαλού» η έμπιστη. «Τζιντζικώλα» η άθλια . «Τσίφτισσα» και «Αλεπουδιάρα» η έξυπνη.
Αυτά παλληκάρια μου είναι λίγα από ‘κείνα τα παρανόματα που είχαν βγάλει οι Σμυρνοί για τις γυναίκες. Αυτά λίγο-πολύ θυμούμαι. Τώρα, όσο το σήμερα, υπάρχουν και…υπόλοιπα:
-Η γυναίκα έχει τον δικό της Θεό. Η ίδια κρατά τα κλειδιά της φυλακής του μυαλού της. Κι’όποτε θέλει την ανοίγει, όποτε θέλει την κλείνει. Οι παραέξω δεν καταλαβαίνουν, ούτε ποτέ θα τα την καταλάβουν, ακόμα και άνθρωποι κοντινοί της, κατάδικοί της, σχετικά, κατά συμβιβασμό η …κατ’ανοχήν δικοί της.
Το πολυτιμότερο αγαθό γι’αυτήν είναι η ελευθερία…η περιπλάνηση, πραγματική η με το…μυαλό της. Είναι το ιδανικό της!. Σαν ανθρώπινη υπόσταση είναι είδος περίεργο, σπάνιο, μοναδικό. Τη γυναίκα ο Θεός την έφτιαξε μια φορά και μοναδική. Όχι δεύτερη. Υστερα…έσπασε το καλούπι!. Η γυναίκα είναι από τη φύση της…σερνικαναφτρα!. Είναι σαν τη φωτιά: Πάς κοντά και…καίγεσαι, μακρυά…κρυώνεις!
Ας μην βιάζονται λοιπόν κάποιοι να εξηγήσουν συμπεριφορές της. Ας μην την κατακρίνουν όταν στην ασφυκτική δίνη του μυαλού της, γυρεύοντας διέξοδο, τα γυρίζει όλα…ανάποδα, δραπετεύοντας προσωρινά η μόνιμα, κυνηγώντας επιθυμίες, όνειρα η εναλλακτικά άλλες ομορφοκαταστάσεις ζωής, πολλές φορές, ακόμα και αντισυμβατικές.
Η τυπικότητα και μυξοηθική γι’αυτήν είναι…παραμύθι. Δεν τη νοιάζει. Δεν την ενδιαφέρει. Αρκεί να βρίσκει δρόμο… αποφόρτισης όπως εκείνη και μόνον εκείνη τον νοιώθει, τον ξέρει και τον καταλαβαίνει. Είναι γυναίκα που έχει κότσια, είναι ον αντρεσσάριστο που υπερβαίνει τα εσκαμμένα και πάει ενάντια στο τυπικό της ζωής των πολλών.
Παλληκάρια μου, η γυναίκα είναι…μυστήριο…τραίνο!. Είναι…φάρμακο που πρέπει κανείς να το πάρει στη …σωστή δόση. Αν το πάρεις… παραπάνω…τρελλαίνεσαι!, κι’αν …παρακάτω…χάνεσαι!.
-Τζιγιέρι μου, νά ‘χεις το νού σου και τα μάτια σου ανοιχτά, να προσέχεις πού πατάς και που…αγκαλιάζεις!. Από τη μια στιγμή στην άλλη η γυναίκα από…ευλογία γίνετα…κατάρα!.
-Αυτά μού‘λεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου, αυτά έζησα 70 χρόνια τώρα, έτσι τα είδα και σας τα λέγω εγώ ο Ιορδάνης ο Τζερίδης από τη Σμύρνη και…ζωισμένος στον Περαία, στην Κρεμμυδαρού, όπου είδα πολλά , έπαθα και …έμαθα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου