Συγκλόνισε τον κόσμο με τα τεράστια πράσινα μάτια της. Η ιστορία της έκανε τους πολίτες της ταλαιπωρημένης αυτής χώρας, να ανατριχιάσουν. Να ξεχάσουν για λίγο τα μέτρα, τις περικοπές και τη Χρυσή Αυγή. Να περάσουν τις ατελείωτες ώρες στον καναπέ παρακολουθώντας στην οθόνη ένα καινούριο δραματικό σήριαλ. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν αληθινό...
Ξανθά μαλλιά λοιπόν και πράσινα μάτια. Αρκούν για να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Όχι ότι η ιστορία της μικρής Μαρίας –όπως πλέον την αποκαλούμε όλοι- δεν έχει ενδιαφέρον. Θα είχε όμως εάν τα μάτια και το δέρμα του παιδιού είχαν σκούρες αποχρώσεις;
Σύμφωνα με τα όσα απέδειξε εν τοις πράγμασι ο κρατικός μηχανισμός, όχι. Κι αυτό το «όχι» στηρίζεται σε απτά γεγονότα.
Ασχολήθηκε κανείς με τα «αδελφάκια» της Μαρίας; Η με τα «ξαδελφάκια» της που ζουν σ αυτόν ή στους άλλους καταυλισμούς των Ρομά; Σε τι συνθήκες ζουν, εάν πηγαίνουν στο σχολείο, εάν οι γονείς τους τα βάζουν να ζητιανεύουν; Ρώτησε κάποιος για την ψυχολογία αυτών των μικρών τσιγγανόπουλων με τα τεράστια μαύρα μάτια;
Κανείς. Και όχι μόνο αυτό. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις εξαφάνισης σκουρόχρωμου παιδιού ή σε τραγικές ιστορίες εγκατάλειψης μικρού Ρομά, το ενδιαφέρον κράτους και κοινωνίας ήταν ανατριχιαστικά ανύπαρκτο.
Για του λόγου το αληθές ας θυμηθούμε μια όχι και τόσο παλιά ιστορία. Εκτυλίχθηκε στις ίδιες οθόνες –φυσικά όχι ως πρώτο θέμα- τον περασμένο Αύγουστο. Και εκει τα παιδιά δεν ήταν ένα, άλλα 502.
Τι απέγιναν τα 502 παιδιά των φαναριών που εξαφανίστηκαν από το κρατικό ίδρυμα Αγία Βαρβάρα;
Στην πλειονότητά τους ήταν Ρομά αλβανικής καταγωγής και είχαν μεταφερθεί εκεί την περίοδο 1998 – 2001, μέχρι να βρεθούν οι οικογένειές τους, αλλά τα ίχνη τους χάθηκαν.
Κάποια από τα παιδιά που απελάθηκαν στην Αλβανία και επέστρεψαν στα σπίτια τους διηγήθηκαν φρικιαστικές ιστορίες για κυκλώματα που εκμεταλλεύονταν ανήλικα με κάθε τρόπο, ενώ έγινε λόγος και για εμπόριο οργάνων.
Την υπόθεση, έφερε στο προσκήνιο ερώτηση της βουλευτού της Δημοκρατικής Αριστεράς Μαρίας Γιαννακάκη στην οποία απάντησε ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου.
Στην ερώτησή της η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ επικαλείτο τις επικρίσεις που διατύπωσε σε βάρος των ελληνικών αρχών η Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων.
Η Επιτροπή επαναλάμβανε την ανησυχία της για την εξαφάνιση των παιδιών των φαναριών και ειδικά για το γεγονός ότι «αυτές οι περιπτώσεις δεν διερευνήθηκαν από τις ελληνικές αρχές του κράτους- μέλους».
Σε λίγες ήμερες λοιπόν, ξεχάσαμε 502 ζευγάρια παιδικά μάτια.
Μάτια που δεν διεκδίκησε κανείς. Δεν έγιναν χιλιάδες τηλεφωνήματα στο ίδρυμα. Δεν θέλησε κανείς να τα βοηθήσει.
Ακόμα και τα εκατοντάδες άτεκνα ζευγάρια που πασχίζουν στα γρανάζια της ελληνικής γραφειοκρατίας για να υιοθετήσουν ένα παιδί δεν σκέφτηκαν καν να υιοθετήσουν «ένα γυφτάκι».
Ούτε καν να το βγάλουν από τη δυστυχία του με παράνομη υιοθεσία.
Αλλά γιατί να μπουν στον κόπο για τα γυφτάκια; Ενώ τα πράσινα μάτια και τα ξανθά μαλλιά... Ε;
Λ.Σ.
www.spirospero.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου