Ανέκδοτο: Στο ίδιο βαγόνι

Σε ένα κουπέ ενός τρένου κάθονται τέσσερις επιβάτες: ένας Έλληνας, ένας Γερμανός, μια εντυπωσιακή 20άρα και μια 80χρονη γιαγιά.

Ο Έλληνας και ο Γερμανός κοιτούσαν την κοπέλα με θαυμασμό, αλλά η παρουσία της αυστηρής γιαγιάς περιόριζε κάθε κίνηση. Ξαφνικά, το τρένο μπαίνει σε ένα μεγάλο, σκοτεινό τούνελ. Στο απόλυτο σκοτάδι, ακούγεται ένας εκκωφαντικός ήχος: ΣΠΛΑΤΣ! Μια ηχηρή σφαλιάρα «προσγειώνεται» σε κάποιο μάγουλο.

Όταν το τρένο βγαίνει πάλι στο φως, οι τέσσερις επιβάτες κάθονται αμίλητοι, αλλά οι σκέψεις τους «τρέχουν»:

• Ο Έλληνας σκέφτεται: «Ρε τον πονηρό τον Γερμανό! Πήγε να απλώσει χέρι στην κοπέλα μέσα στο σκοτάδι και έφαγε τη σφαλιάρα της ζωής του. Καλά να πάθει!»

• Ο Γερμανός σκέφτεται (τρίβοντας το μάγουλό του): «Τι ατυχία! Ο Έλληνας πήγε να πειράξει την κοπέλα, εκείνη πήγε να τον χαστουκίσει, αστόχησε μέσα στο σκοτάδι και την έφαγα εγώ ο καημένος!»

• Η κοπέλα σκέφτεται: «Σίγουρα ένας από τους δύο πήγε να με παρενοχλήσει, μπερδεύτηκε και άπλωσε χέρι στη γιαγιά, οπότε εκείνη τον στόλισε κανονικά!»

• Η γιαγιά σκέφτεται (με ένα πονηρό χαμόγελο): «Κουφάλα Γερμανέ... από την Κατοχή στη χρωστούσα και βρήκα την ευκαιρία να σε ισιώσω!»